صفحه اصلی / افغانستان

بیرق                                      نقشه                                        سرود ملی                                        ولایات


افغانستان

معلومات عمومی

اسم: جمهوری اسلامی افغانستان

بیرق

نقشه

مساحت: ۶۵۲۸۶۴ کیلو متر مربع

پایتخت: کابل

ولایات: ۳۴

نفوس: ۲. ۲۹ میلیون

منابع طبیعی: گاز طبیعی، نفت، ذغال، مس، کرومایت، تالک، سلفر، مینرال ها، زینک، سرب، سنگ دارای آهن، نمک و سایر سنگ های ارزشمند و قیمتی.

زمین: ۱۲ در صد زراعتی، ۴۶ در صد چراگاه، ۳ در صد جنگل و ۳۹ در صد دیگر…

میزان سواد: ۴۰٪ (وزارت معارف افغانستان، ۲۰۱۶)

تاریخ

افغانستان تاریخ پنجهزار ساله دارد و افغانها در ظهور امپراتوری آسیای مرکزی کمک کرده است. مراکز فرهنگی و مدنیت باستانی آن تحت تاثیر مردم یونان، عرب، آسیای مرکزی، هند و چین قرار گرفته بود. در سال ۱۸۹۳ سرحدات افغانستان مشخص و ادارات ولایتی آن به وجود آمد.

افغانستان در سال ۱۹۱۹ استقلال خود را از بریتانیا بدست آورد. این کشور از سال ۱۹۱۹ الی ۱۹۷۳ عصری گردید و به کمک جامعه بین المللی کارهای زیاد زیربنایی در آن صورت گرفت. این دوره که نسبتاً با ثبات بود، در سال ۱۹۷۳ خاتمه یافت. در سال های ۱۹۷۸ و ۱۹۷۹ شماری از کودتاها انجام شد و یک حکومت کمونستی که طرفدار اتحاد شوروی سابق بود و حمایت آنان را داشت، به میان آمد. افغان‏‏‏ ها به این تجاوز پاسخ گفتند. در ۱۵ فبروری سال ۱۹۸۹ آخرین سرباز اتحاد شوروی از طریق سرحد شمالی افغانستان با شکست سنگین بیرون شد. در پایان این همه نابسامانی ها یک میلیون افغان شهید و ۶،۲ میلیون دیگر مهاجر گردید که ۵۰ فیصد مهاجرین جهان را تشکیل می دهند. زمانیکه اتحاد شوروی در سال ۱۹۸۹ از افغانستان بیرون شد، دولت رئیس جمهور داکتر نجیب الله را ضعیف ساخت که بالاخره در سال ۱۹۹۲ از میان رفت.

پس از سقوط حکومت داکتر نجیب الله، دولت مجاهدین بی ثبات بود و نتوانست که با گروه های مختلف به یک اجماع برسد. از این بی ثباتی گروه طالبان استفاده کرد و به حمایت و تمویل دولت ها و سازمان های بیرونی کندهار را تصرف کرد و در سال ۱۹۹۸ کابل پایتخت افغانستان را نیز به تصرف خویش در آوردند.

طالبان از اینکه بالای زنان و گروه های مخالف خویش ظلم می کردند و میراث های فرهنگی را از بین بردند، بدنام شدند. آنان به عوض اینکه برای عمران و ثبات کشور کار می نمودند، میزبان گروه های افراطی از جمله القاعده گردیدند. در سال ۲۰۰۱ پس از حمله القاعده، امریکا و متحدین نظامی آن عملیات نظامی را در افغانستان آغاز کردند و دولت طالبان را از بین بردند و در نتیجه آن یک اداره موقت به میان آمد.

افغانها و سران و نماینده گان شماری از کشورهای جهان در دسامبر سال ۲۰۰۱ در شهر بن آلمان به حمایت سازمان ملل متحد کنفرانسی را دایر نمودند  تا به یک موافقت برسند تا راه را برای مصالحه ملی، صلح و ثبات دایمی، احترام به کرامت انسانی و تحقق حقوق بشر در افغانستان هموار سازند. در پایان این اجلاس یک ادارۀ نمایندۀ مردم افغانستان به وجود آمد. با برگزاری کنفرانس بن تعداد زیادی از نهاد های سیاسی و مدنی از جمله کمیسیون مستقل حقوق بشر، کمیسیون قوه مقننه، اداره مبارزه علیه مواد مخدر و کمیسیون قانون اساسی به میان آمدند.

در عرصه سیاسی نیز پیشرفت های خوبی صورت گرفت، انتخابات برگزار شد که در نتیجه آن رئیس جمهور، انتخاب و  پارلمان و قانون اساسی ایجاد گردید. حکومت فعلی افغانستان به حمایت جامعه بین المللی در راستای ثبات افغانستان، ساخت زیربنا ها و تجهیز نیروهای امنیتی و دفاعی کار می کنند.

بر اساس موافقت نامه کنفرانس بن در دسامبر سال ۲۰۰۱، آیساف(نیروهای معاونت بین المللی) ایجاد گردید و در ماه اگست سال ۲۰۰۳ ناتو( سازمان اتلانتیک شمالی) فرماندهی نیروهای آیساف را به عهده گرفتند. اکنون ناتو همکاری اش را در چوکات ماموریت حمایت قاطع به پیش می برد. آیساف در حال حاضر ۹۷۰۰ سرباز از ۳۷ کشور عضو آن سازمان در افغانستان دارد و این سازمان در ولایات جنوبی کشور فعالیت های بیشتر دارد.

در جنوری سال ۲۰۰۶ کنفرانس لندن برگزار گردید تا در مطابقت به موافقتنامه بن در مورد افغانستان، استراتیژی موقت انکشاف ملی افغانستان ارائه گردد و برای افغانستان به اندازه کافی منابع تامین شود تا نیازمندی‌های داخل افغانستان را مرفوع سازد. پروسه بن به پایان رسید، انتخابات پارلمانی و شوراهای ولایتی برگزار شد و یک چارچوب پنجساله همکاری آماده گردید.

استراتیژی موقت انکشاف ملی افغانستان در اثر مشورت های زیاد ۱۲ ماهه با حکومت افغانستان، نمایندگان جامعه بین المللی، علما، سکتور خصوصی، نماینده گان موسسات و نهاد های غیردولتی ترتیب گردید. این سند اهداف پالیسی دولت و چالش های را که جلو پیشرفت را می گیرد، نشان می دهد.

جغرافیه:

افغانستان یک کشور محاط به خشکه است، اما با توجه به اقلیم منطقوی قابل تغییر است. باران بسیار کم دارد و کاریزها و چشمه های آن آب کافی را برای زراعت فراهم می سازد.

افغانستان در قلب آسیا موقعیت دارد و ارزش یک چهارراه را برای آسیا و اروپا دارد و به سطح جهان چهلمین کشور بزرگ بوده و پایتخت آن کابل است. شهرهای بزرگ دیگر افغانستان هرات، مزارشریف، جلال آباد، کندهار و کندز است.

اقلیم

زمستان افغانستان سرد است و در این موسم در شمال و شمال شرق کشور برف می بارد. ولایات شرقی در تابستان گرم است اما در زمستان هوای گوارا دارد. در مجموع افغانستان دارای یک اقلیم خوب است و بخصوص در بهار هوای خوشگوار دارد. در بهار باران بیشتر و در تابستان کمتر می بارد.

نفوس

براساس معلومات دفتر احصایۀ مرکزی دولت جمهوری اسلامی افغانستان، تمام نفوس افغانستان ۲. ۲۹ میلیون می باشد که از آن جمله ۱۴،۹ مرد، ۱۴.۲ زن، ۲۰،۷ میلیون اش در دهات و ۶.۹ میلیون آن در شهرها زندگی می کنند.

مردم و مذاهب

در افغانستان فرهنگ، عنعنات و مذاهب و زبان های مختلف مروج است. نفوس مختلط و غنی افغانستان از نگاه زبان و قوم، موقعیت آن در آسیای مرکزی، جنوبی و جنوب شرقی را منعکس می کند. از نگاه ساختار از زمانه های دور مذاهب، زبان ها و قوم های مختلف افغانستان در کنار همدیگر زندگی می کنند.

قوم های بزرگ آن عبارت از پشتون، تاجک، هزاره، ازبیک، ترکمن، ایماق، بلوچ، نورستانی و قزلباش می باشند.

در قانون اساسی افغانستان آمده است: “از جمله زبانهای پشتو، دری، ازبکی، ترکمنی، بلوچی، پشه یی، نورستانی، پامیری و سایر زبان های رایج در کشور، پشتو و دری زبان های رسمی دولت می باشند.”

همچنان در قانون اساسی تسجیل شده است: “در مناطقی که اکثریت مردم به یکی از زبان های ازبکی، ترکمنی، پشه یی، نورستانی، بلوچی، و پامیری تکلم می نمایند، آن زبان علاوه بر پشتو و دری به حیث زبان سوم رسمی می باشد و نحوۀ تطبیق آن توسط قانون تنظیم می گردد.”

افغانستان یک کشور اسلامی است. در حدود هشتاد در صد آن مسلمانان و پیروان فقه حنفی اند و بقیه مردم آن اکثریت اهل تشیع می باشند.

هندوها، سیک ها و شماری از یهودان که در زمان جنگ ها مجبور به فرار از کشور شدند، اقلیت های مذهبی افغانستان شمرده می شوند.

فرهنگ

فعالیت های هنری در افغانستان از هزاران سال بدینسو وجود داشته است و کشور ما برای سالیان متمادی به تمدن های آریایی، هند و چین ارتباط داشت. از قرن دهم تا دوازدهم غزنویان و غوریان فعالیت های هنری را انکشاف دادند. در زمان سلطنت خاندان تیموریان، فرهنگ افغانستان بیشتر غنی گردید و انکشاف نمود، زیرا پادشاهان به هنرمندان و مردمان دانشمند احترام داشتند. اولاده های تیموریان، شهر هرات را به مرکز فعالیت های هنری مبدل ساختند و اشخاص هنری همچون عبدالرحمن جامی، عبدالحی و کمال الدین بهزاد را تشویق کردند که هنر معماری را به شکل کتاب به چاپ برسانند.

ادبیات افغانستان

سرود های فلکور و افسانه ای که از طریق آهنگ ها و قصه ها بیان می شود، عنعنه باستانی افغانستان می باشند کشور ما تا همین اکنون یک ادبیات غنی دارد. در قرون وسطی در ادبیات، زبان های دری، پشتو، عربی و ترکی به کار می رفت. امپراتوری های شاهی منطقه مانند سامانیان، غزنویان، تیموریان و مغل ها از ادبیات فارسی در دربارهای شان استفاده نموده و از نوابغ قوی ادبی چون رومی، رودکی، عبدالله انصاری، فردوسی و جامی حمایت و قدر می کردند.

یکی از کتاب های مهم و افسانوی این دوره به نام شاهنامه یاد می گردد که از در سال ۱۰۱۰ از سوی فردوسی تکمیل گردید و دارای شصت هزار بیت های با قافیه است.  مولانا جلال الدین رومی بلخی یک شاعر مشهور کشور می باشد (۱۲۷۳-۱۲۰۷) که به رومی نیز مشهور است، وی از ولایت بلخ بوده و از جمله شاعران صوفی شمرده می شود، شمار زیادی آثار وی از دری به انگلیسی ترجمه شده است.

در میان سده های ۱۶ – ۱۸ شمار زیادی از ادیبان و شاعران در افغانستان ظهور کردند. شاعران نامدار به سبب اینکه منطقه به صفویان فارسی و امپراتوری مغل تجزیه گردید، به مراکز ادبی رو آوردند. در قرن ۱۷ خوشحال خان ختک شاعر نامدار زبان پشتو در دامنه های کوه هندوکش زندگی می کرد. او قوانین عنعنوی را در اشعار خویش بیان می کرد. در قرن ۱۹ اشعار پشتو که در آهنگ ها استفاده می شد، در دربار شاهی بنام ژانر کلاسیک غزل رسمی گردید و این کار بخاطری شد تا نشان دهد که اشعار از طریق موسیقی به طور بهتر بیان می شود.

با وجود که ادبیات افغانستان به زبان های فارسی، ترکی و پشتو می باشد، با آن هم عنعنه و میراث مشترک دارند و به همین سبب در این ادبیات ذهنیت تمام افغانها منعکس شده است. به طور مثال شجاعت نظامی و عدم پذیرفتن شکست در ادبیات خیبر پشتونخوا، ازبکان آسیای مرکزی و غازیان کوه پایه های تاجک در این ادبیات منعکس شده اند.

در قرن ۲۰، کابل به مرکز نشرات مبدل گردید. محمود طرزی، (۱۳۶۵-۱۹۳۳) که یک اصلاح طلب و مدیر مسئول سراج الاخبار اولین نشریه کابل بود، در پیشرفت انجمن های ادبی گام های ارزشمند برداشت.

خلیلی که شاعر و نثر نویس قوی یک سبک بود، بنام شخصیت رونسانس افغانی یاد می گردد.

محلات تاریخی

معماری باستان و نوین افغانستان از عناصری ترکیب گردیده است که به آریایی ها، هندی ها و یونانی ها تعلق دارد. معماری افغانستان مملو از جواهر است. مساجد، قلعه ها و منارها، ازشأن و شوکت امپراتوری های گذشته نمایندگی می کند. با وصف آنکه هر گوشۀ کشور ما نمایانگر معماری ها می باشند، اما محلات مهم معماری، ولایات هرات، بامیان، مزارشریف، بلخ و غزنی می باشند.

برای حفاظت از محلات تاریخی افغانستان اکنون تلاش ها جریان دارد. متاسفانه شماری از میراث های بزرگ فرهنگی افغانستان از جمله مجسمه بودا در ولایت بامیان از سوی طالبان تخریب گردید. مسجد جامع هرات کاشی های با دیزاین های دقیق دارد، منار جام که تعداد زیادی مردم برای دیدن آن به غور سفر می کنند و مسجد علیشاه مزارشریف از جمله میراث های تاریخی و فرهنگی می باشند، که حفاظت شده اند.

موزیم کابل اکنون در حال احیا و بازسازی است. موزیم مذکور که زمانی کهن ترین و قدیمی ترین آثار تاریخی آسیای مرکزی در خود جاداده بود، در دهه نود چندین بار بمبارد گردید و به خزانه ها و دارایی های آن زیان‌های زیادی وارد شد. باوجود تلاش های ملل متحد و کارمندان متعهد موزیم ملی افغانستان در برگشتاندن آثار موزیم، هزاران اثر این موزیم از سوی چپاولگران تاراج گردید.

امروز شمار زیادی از این آثار دوباره بدست آمده است و همچنان تلاش برای حفاظت آثار و فرهنگ غنی افغانستان ادامه دارد.

مجسمه بودا در ولایت بامیان

مجسمه های بامیان که دارای ۱۷۴ فت و ۱۱۵ فت می باشند، در نزدیکی دره بامیان از مدت ۱۵۰۰ سال بدینسو موقعیت دارند، در ماه مارچ ۲۰۰۱ از سوی طالبان تخریب گردید و عکس العمل بزرگی را در سطح بین الملل ایجاد کرد. در این اواخر به سطح منطقه  تلاش شده است تا این مجسمه دوباره ترمیم گردد و ارزش تاریخی خود را احیا نماید.

این مجسمه را راهبان بودایی طی چند دهه تراشیده اند و تا قرون سوم و چهارم تاریخچه دارد. این مجسمه که از گِل، کاه و گچ ساخته شده است، در دیوارهایش نقاشی های وجود دارد که منطقه همجوارش را زیبایی بخشید بود. این منطقه که در مسیر راه ابریشم قرار دارد، مردمان زیادی به دیدن آن میروند و همچنان مسیر های چین، آسیای مرکزی و اروپا را با هم وصل می کند. از زیبایی بامیان و موجودیت مجسمه بودا در کتاب های تاریخی توصیف شده است.

این مجسمه که ۱۵۰۰ سال قدامت دارد، پس از ویرانی نیز اصالت خود را حفظ کرده است. طالبان که این مجسمه را غیر اسلامی می پنداشتند، آنرا در اثر بمباردمان چند هفته ای ویران کردند. در سال ۲۰۰۳ پس از تخریب بودا، یونسکو آنرا مرکز میراث بین المللی عنوان کرد. باستان شناسان و سایر اشخاص مسلکی توته های مجسمه و قسمت های آنرا که توسط بمب فرو ریخته بود، جمع آوری کردند تا دوباره آنرا پیوند دهند. تا حال نیز این امیدواری وجود دارد که در نتیجه جمع آوری این توته ها و یکجا کردن آن، این مجسمه دوباره بازسازی گردد. در اثر عدم موجودیت تصاویر واضح از آن، بسیار دشوار است که این توته ها دوباره یکجا گردد. اما از برکت تکنالوژی عصری کنونی، دانشمندان جیولوژی می توانند از طریق سکن آنرا یکجا نمایند. بسیاری از متخصصین افغان بر عدم ترمیم مجسمه بودا تاکید دارند، زیرا از نشانه های فراموش ناشدنی بربادی فرهنگی از سوی طالبان است.

در این اواخر باستان شناسان، انجنیران و معماران به درۀ بامیان سفر کردند تا آن معبد های بودایی را که زیر خاک اند، و همچنان مجسمه  به طول ۱۰۰۰ فت که در زیر انبار خاک موقعیت دارد، با کاوش های شان از زیر خاک بیرون کنند. زمریالی طرزی باستان شناس افغان به این باور است که مجسمه که در زیر خاک پنهان است، اکنون نیز وجود دارد. یک تبعه چینایی در سال ۶۳۲ گفت که مجسمه هزار فت بودا، مانند برج ایفل طول دارد.

نظام تعلیمی

نظام کنونی تعلیمی افغانستان در اواخر قرن ۱۹ از سوی حکومت افغانستان ایجاد شد که در آن نصاب تعلیمات عنعنوی اسلامی و آموزش های مدرن درنظر گرفته شده‌است. در سال ۱۹۳۵ تعلیم و آموزش برای همه رایگان و الزامی اعلام گردید. برای توسعۀ زمینه های تعلیمی و به وجود آمدن فکر ملی، سیستم جهانی معاصر یک وسیلۀ اصلی بشمار میرفت که تمرکز آن روی ایجاد مهارت های موثر بود. قبل از سال ۱۹۶۹ در نتیجۀ پیشرفت افغانستان در بخش های مختلف، آموزش های تخنیکی اهمیت افزونتری پیدا کرد.

نظام تعلیمی افغانستان اکنون در حال احیای مجدد می باشد. جنگ های بیست سالۀ گذشته، معلمین ورزیدۀ کشور را مجبور به ترک وطن ساخت که منتج به کاهش سطح سواد گردید. خشونت های موجود داخلی کشور، تجاوز روسها، جنگ های داخلی و رژیم طالبان، سیستم تعلیمی و مکاتب ابتدایی و متوسطه را به نابودی مواجه ساخت. دراین شرایط برخی مکاتب وجود داشت، اما استادان ورزیده و با استعداد جهت تدریس در آنها وجود نداشتند. در شرایط فعلی، کودکان به سن هفت سالگی شامل مکتب میشوند و برای شش سال دورۀ ابتدایی، سه سال متوسطه و سه سال دورۀ لیسه را سپری می نمایند.

وزارت معارف افغانستان از نصاب تعلیمی مشخص و کتاب های موثر کار میگیرد که با همکاری شرکای بین المللی این بخش رشد کرده است. هشت هزار متعلم در مکاتب مشغول آموختن هستند که بیشتر از ۲,۵ میلیون آنها را دختران دانش آموز تشکیل میدهند، این در حالیست که در سال ۲۰۰۲ شمار دانش آموزان و متعلمین به کمتر از یک میلیون میرسید.

مدرسه های عنعنوی در قریه و شهرها براساس دستورات قرآن کریم، احادیث و برخی کتاب های مشهور دینی به دانش آموزان مسایل اخلاقی و تعلیمات عنعنوی را می آموزانند. ولایات هرات، غزنی، کندهار و کابل از جملۀ مراکز عمدۀ دینی برای علمای کشور به شمار میروند.

اگرچه در سال های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ سیستم تعلیمی کشور آسیب دید اما با آن هم حکومت افغانستان تلاش می ورزید تا از طریق استخدام پروفیسوران خارجی، پوهنتون ها را به سیستم کامپیوتری مجهز نموده و جوانان افغان را آموزش های موثر دهد. این باعث می گردد تا جوانان درآینده به شخصیت های اکادمیک مسلکی و با استعداد مبدل شوند. هم اکنون در پوهنتون های افغانستان ۴۰۰۰۰۰ محصل مشغول فراگیری علوم متداوله می باشند که از این جمله ۱۹ فیصد آن دختر بوده که  ۸۱ فیصد آنانرا جوانان تشکیل میدهد. در حالیکه در سال ۲۰۰۲ چهارهزار محصل در پوهنتون ها مصروف درس بودند و اکنون این کمیت، صدها برابر افزایش یافته است..

صحت

از سال ۲۰۰۲ بدینسو حکومت به منظور دسترسی به خدمات صحی، به پیشرفت های قابل ملاحظۀ دست یافته است. در چند سال اخیر، سکتور صحت افغانستان با چالش های متعدد روبرو است، اما وزارت صحت عامه تلاش می ورزد که برای پیشرفت در این عرصه کارهای بیشتری انجام دهد و برخی دستآوردهای که این وزارت به آنها دست یافته شامل موارد زیر می باشد:

  • اصلاح و بازسازی سیستم صحی در همکاری مشترک با دولت و سکتور خصوصی
  • ایجاد پالیسی ها و استراتیژی های صحی
  • افزایش بسته های اولویت بندی شده خدمات صحی
  • افزایش ظرفیت در بخش مرکزی وزارت صحت عامه از طریق کمک های انجام شده

در کابل شفاخانه ها با امکانات عصری فعالیت دارند و نیز کلینیک های صحی در سراسر افغانستان مشغول خدمات رسانی صحی می باشند، اما باید در عرصۀ خدمات صحی کارهای بیشتری انجام پذیرد. نظام کنونی در بخش صحت به پیشرفت های دست یافته است. اوسط عمر مردم در افغانستان در سال ۲۰۰۲، ۴۲ سال بود که این کمیت در سال ۲۰۱۲ به ۶۴ سال افزایش یافت. در سال ۲۰۰۱ تعدادی اندکی مردم به خدمات مسلکی صحی دسترسی داشتند.

تکنالوژی

با توجه به عمر کوتاه تکنالوژی در افغانستان، پیشرفت های زیادی دراین زمینه صورت گرفته و هم اکنون اکثر مردم در سراسر کشور به خدمات انترنتی دسترسی دارند. در سال ۲۰۰۲ بخاطر یک تماس تیلفونی مردم از دهات به شهرها می آمدند، اما حالا از برکت پیشرفت تکنالوژی، شهروندان میتوانند به تمام جهان ارتباط برقرار کنند. براساس یافته های ادارۀ مرکزی احصائیه افغانستان در سال ۲۰۱۶ در همۀ ولایات افغانستان تنها ۶۶۷۸ پایۀ مخابراتی نصب گردیده است. این بدان معنی است که استفاده از تکنالوژی، همه روزه روبه افزایش می باشد. اکثر استفاده کننده گان از تکنالوژی روز جوانان هستند که خواهان دسترسی به معلومات تازه می باشند.

تکنالوژی روز تأثیر بسزای روی پیشرفت رسانه ها گذشته و از اثر پیشرفت آن، استفاده از رسانه های اجتماعی نیز افزایش روزافزونی یافته است. مانند استفاده از سایت های آنلاین خبری، چینل های معلوماتی، فیسبوک و برنامه های دیگر انترنت. امروز مردم نسبت به هر زمان دیگر به رسانه ها دسترسی پیدا نموده اند مانند، رادیو، رسانه های اجتماعی و مبایل که از هر دو نفر یک تن آنها به این تکنالوژی دسترسی دارد.

 

رخصتی عمومی

نوروز
روز دهقان
پیروزی جهاد مقدس مردم افغانستان
روز اول رمضان
سه روز عید سعید اضحی
سه روز عید سعید قربان
روز استرداد استقلال کشور
شهادت قهرمان ملی کشور احمدشاه مسعود و هفته شهید
روز عرفه
میلاد النبی
روز عاشورا
روز شکست و خروج ارتش شوروی سوسیالیستی از افغانستان

میله ها

مردم افغانستان سال نو را با خوشحالی جشن می گیرند. دو روز خوشی دیگر عید سعید فطر و عید سعید قربان است. عید فطر در پایان ماه مبارک رمضان تجلیل می شود و همچنان عید سعید قربان دو ماه بعد از عید فطر تجلیل می شود و در آن گوسفند، گاو و گاو میش قربانی می شوند.

عاشورا یک روز مذهبی است و به شهادت امام حسین ارتباط دارد. تمام مسلمانان این روز را در مساجد با تلاوت قرآن کریم و طعام دادن، گرامی میدارند.

میلادالنبی یک روز دیگر مذهبی دیگر بوده که عبارت از روز تولد پیامبر می باشد. تمام مسلمانان این روز را در مساجد با تلاوت قرآن کریم و طعام دادن، تجلیل می کنند.

حکومت

بخش اجرائیوی حکومت وحدت ملی، یک رئیس جمهور منتخب، دو معاونین، و یک رئیس اجرائیه دارد. در قوای مقننه شورای ملی قرار دارد که ۲۴۹ چوکی برای ولسی جرگه و ۱۰۲ چوکی برای مشرانو جرگه دارد. قوه قضائیه متشکل از لوی څارنوالی، ستره محکمه و محکمه استیناف می باشد. رئیس جمهور  ۹ تن را منحیث اعضای شورای عالی ستره محکمه پس از تاییدی ولسی جرگه تعیین می کند.

در ۷ دسامبر سال ۲۰۰۴ حامد کرزی منحیث اولین رئیس جمهور افغانستان تعیین گردید که در نتیجه انتخابات دموکراتیک به قدرت رسید. قبل از آن حامد کرزی منحیث رئیس اداره موقت بود.