د افغانستان د خلکو د جهاد د بریا د اوه ویشتمې کالیزې په مراسمو کې د جمهوررئیس محمداشرف غني وینا

د افغانستان د خلکو د جهاد د بریا د اوه ویشتمې کالیزې په مراسمو کې د جمهوررئیس محمداشرف غني وینا

بسم الله الرحمن الرحیم

برادران گرامی، جناب داکتر صاحب عبدالله عبدالله، جناب استاد دانش، شخصیت‌های معظم جهادی جناب استاد سیاف، جناب حکمتیار صاحب، جناب قاضی‌القضات صاحب، لوی‌څارنوال صاحب، جناب مسلم‌یار صاحب، جناب ابراهیمی صاحب، اعضای محترم کابینه، اعضای محترم شورای ملی و مشرانوجرگۀ افغانستان، لوی‌درستیز صاحب افغانستان، معین صاحب ارشد امنیتی افغانستان، تمام جنرال‌های پرافتخار افغانستان، تمام سربازان متعهد و غیرتمند افغانستان، علمای کرام، شخصیت‌های سیاسی و جهادی، خواهران و برادران عزیز، هموطنان گرامی،

 السلام علیکم و رحمت الله وبرکاته

چون حرف‌ها همه گفته شده، من حرف‌هایم را در چهار بخش خلاصه می‌کنم.

اول، جهاد افتخار ملت مجاهد افغانستان است، این یک حماسه بود، این یک کارنامه بود و این یک معجزه بود، بنابراین افتخار برجهاد، عزت تمام مردم افغانستان است. او جهاد ته او مجاهدینو ته په سپکه کتل، ځان ، پلرونو او نیکونو ته په سپکه کتل دي. دا په هیڅ صورت موږ او دې ټولنې ته د منلو وړ نه دي.

 دوم، جهاد آنچه را غیر ممکن پنداشته می‌شد، ممکن ساخت. مشکل در این نبود که آمادگی نگرفتند، مشکل در این بود که  فکر نمی‌کردند که پیروزی نصیب مردم افغانستان می‌شود و این پیروزی به آسانی کمایی نشد. به خواهش من، پانزده سال پیش بانک جهانی یک بررسی را انجام داد که تنها ابعاد اقتصادی را بررسی کرد، افغانستان ۲۲۰ میلیارد دالر قربانی داد، از نگاه مادی تنها و یک و نیم میلیون شهید و میلون‌ها مهاجر ما، این غیر قابل محاسبه است. ولې داملت داو منله؟ ځکه په کلمه الله باندې ودرېدل، د خدای لپاره جنګېدل، نه د دنیا لپاره او دا افختار زموږ ویاړ دی.

در عین حال مسئله‌ی که واضح است، جهان بعد از هشت ثور برای پیروزی جهاد حد اقل همکاری را که ضرورت داشت، انجام نداد. او دا یو تاریخي واقعیت دی، دې نه باید څوک تېر نشي، په هغه حالت کې زه هرات ښار ته لاړم، سېل راغلی  و، دا ټول هرات کې په دې عظمت کې دوه بلدوزرې وې، هېر شوي وو او پسته نړۍ په دې قناعت وکړ، چې دا یې اشتباه کړې وه او موږ به بیا نه خوشې کوي.

اما عمده‌ترین نقطه دوچیز است:

یک، درس عمده‌ی ما ایجاد دیدگاه واحد ملی برای آینده‌ی ما است. بدون یک نقشه‌ی راه که برای انتخابات و اراده‌ی مردم و یک دولت قوی که از یک ملت عظیم نمایندگی کند، روی این یک اجماع نداشته باشیم، باز باربار به‌ مشکل دچار می‌شویم.

دو، جامعه‌ی ما مسلمان است و نام دولت ما جمهوری اسلامی افغانستان است نه کدام نام دیگر، مسلمان بودیم، مسلمان هستیم و تا ابد مسلمان خواهیم بود. فکر سیاسی دیگر خارج جمهوری اسلامی افغانستان در فرهنگ سیاسی ما جای ندارد و این باید واضح و مشخص باشد، چون قوت ما در تمام حملاتی که سر ما از بیرون شده، در وحدت ملی ما و عقیده‌ی اسلامی ما است.

جای جناب حضرت صاحب خالی، خوش‌وقت هستیم جناب داکتر صاحب مجددی که شما تشریف دارید، قسمی که داکتر صاحب عبدالله گفتند، بار اول است که تشریف ندارند و نبودشان را ما در ک می‌کنیم،  اگر یادتان باشد سال گذشته چند کلمه در آخر صحبت کردند و کلمات بسیار موزون و مثل همیشه خیرخواهانه بود. این‌ها جناب پیر صاحب و شخصیت‌های دیگر جهادی ما، جناب محمدی صاحب، جناب مولوی صاحب خالص شهید، استاد ربانی مرحوم، جناب ربانی صاحب تشریف دارند، جناب شهید مسعود و جای تمام شهدای بزرگ ما خالی‌ست و امروز ما این خلا را حس می‌کنیم، اما تاریخ شان را گرامی می‌داریم.

 موضوع سوم‌ام تشکر و استقبال است. . اول له جناب حکمتیار صاحب نه مننه کوم چې سوله مو ومنله او د سولې بهیر مو ممکن کړ او یو لوی قدم مو واخیست، نن ستاسو موجودیت دې تالار کې هغه تشه چې جهادي رهبرانو په تېرو اتلسو کالو کې وه تکمیله کړه او ستاسو له حضور مننه کوم، خدای مو همېشه بریالی لره، خدای مو تل له نورو سره په اتفاق او اتحاد لره چې موږ ټول په واحده لاره لاړ شو. دویم له جناب استاد سیاف څخه د زړه له کومې مننه کوم چې موږ مو مسوولیت ته متوجه کړو، نو څو مشخص وړاندیزونه لرم، جناب استاد! اول وړاندیز مې دادی چې دېرشمې کلیزې د ثور د بریا لپاره موږ په راتلونکې هفته کې یو کمېسیون وټاکوو، چې دا دېرشمه کلیزه هر څوک چې هغه وخت د افغانستان جمهور رئیس وي دا د افغانستان ولس پورې اړه لري، مګر د ملي وحدت ژمنه، د ډاکټر صاحب عبدالله، زما او استاد دانش ژمنه به دا وي چې دا کمېسیون به په هر اړخیزه او افغانستان شموله توګه د افغانستان جهاد نمانځي او ټول ترتیبات به ورته نیسي.

پیشنهاد دوم‌ام خدمت تمام رهبران جهادی این‌است که یک هیأتی از بهترین تاریخ‌نویسان و نویسنده‌های ما تعیین شود تا رهبران جهاد و قهرمان‌های جهاد را به نسل‌های آینده‌ی ما معرفی کنیم. از جناب حکمتیار صاحب و جناب استاد سیاف خواهش من این‌است که یا خودشان خاطرات خود را نوشته کنند یا همکاری کنند که خاطرات شان ثبت شود و جناب داکتر صاحب عبدالله از شما خواهش من این‌است که کتابچه‌های آمرصاحب مسعود را در اختیار ملت قرار دهید، زمینه‌ی چاپش را فراهم کنید که تمام مردم افغانستان بتوانند این‌ها را بشناسند و همچنین، ضرورت این‌است که هزارها قهرمان گمنام خود را، شهید گمنام خود را به ملت معرفی کنیم.

جهاد به‌تمام مردم افغانستان تعلق داشت و بازهم می‌گویم افتخار مطلق ما است در تاریخ و ضرورت چهارم این‌است که تاثیرات پیروزی هشت ثور بر منطقه و دنیا به حیث یک نقطه‌ی عطف تاریخ به نسل امروز و آینده‌ی ما معرفی شود. تا خود را نشناسیم، آینده‌ی خود را تعیین کرده نمی‌توانیم. در عین حال خواهش من این‌است که در قسمت کوتاهی‌ها و اشتباهاتی که شده باشد، موافقه کنیم که یک فراموشی تاریخی را برای یک مدت معین ایجاد کنیم. ممالکی که بعد از جنگ‌های شدید به پیشرفت سریع نایل شدند، این ظرفیت را داشتند که آینده را قربانی گذشته نکنند. کدام مملکت است که بدون کوتاهی‌ها است؟ اما اگر سر کوتاهی‌های گذشته فکر می‌کنیم، فرصت فعلی را برای اصلاحت و تقویت دولت، از دست می‌دهیم.

 چرا این انرژی عظیم را که صرف نفاق می‌شود، به اتحاد، وحدت و همسویی بدل نکنیم؟ آیا ما بازماندگان همان مجاهدین نیستیم؟ په یوه تبر تاسې شروع نه کړ؟ څه مو لرل؟ غیر له عقیدې، غیر له وحدت او غیر له باورمندۍ، راشئ چې دغه وحدت د افغانستان د جوړولو لپاره استعمال کړو، دا ضرور ده، دا د زمان غوښتنه ده، راشئ چې هر سرباز باندې، هر جنرال باندې او هر ساتندوی د دې وطن باندې ویاړ وکړو چې وینه ودرېږي. او ټول انشاالله تعالی په یو غږ او یو حرکت همګامه اوسو.

نقطه چهارم‌ام، جناب حکمتیار صاحب ستاسو د وړاندیز هرکلی کوم چې انتخابات شفاف، پر خپل زمان او نتایج یې ډېر ژر اعلان شي، جناب ډاکټر صاحب عبدالله او جناب  استاد دانش  د دې مسوولیت په غاړه اخلي، تاسې او نور ټول کاندیدان جناب ډاکټر صاحب چې خپله کاندید دی او جناب استاد دانش زما ټکټ کې کاندیدید دی لاس سره ورکړئ چې دا انتخابات شفافترین انتخابات د افغانستان تاریخ کې اوسي، راشئ دا رسم کېږدو چې په ګډه کار کوو د خدای (ج) د رضا او د ولس د خیر لپاره. دا رسم که کېږدو هر شی انشاالله کېږي او زموږ ستر بنسټ او ملي شخصیت او جهادي شخصیت جناب استاد سیاف به معلومدار د سولې په لاره کې او د خیر په لاره کې موږ سره لاس یو کړي. دویم سوله ده، سبابه په تفصیل انشاالله تعالی په مشورتي لویه جرګه کې غږېږو.

ضرورت این‌است که خواهران و برادران، از سرتاسر افغانستان بشنویم که قیمت جنگ چیست، آرزوی صلح چه رقم مدیریت می‌شود، ما کشور جرگه‌ها هستیم، ما کشور مشوره‌ها هستیم، ضرورت واضح است که به مشوره‌ی سرتاسری ضرورت داریم و صلح به یک روز بدست نمی‌آید، اما واضح باشد که حکومت وحدت ملی افغانستان زمینه‌‌ی صلح را فراهم کرد، بازهم از جناب حکمتیار صاحب تشکر می‌کنم، هم‌چنین اولین اوربند در تاریخ معاصر ما  که سرتاسری بود، متاسفانه کوتاه مدت بود انجام شد.

ضرور ده چې هم له خپل تېر نه درسونه واخلو او هم د نورو ممالکو له تجربې څخه او ضرور داده چې ټول له یو بل سره په مفاهمې وغږېږو، که نن دې تالار کې کېناستلي یوو او سبا بل تالار کې مګر هره حجره، هره بانډه او هره کوڅه د افغانستان کې باید دا بحث وي، سوله ټول ولس پورې تړلې ده او ضرور ده چې سوله به انشاالله راتلونکې وي، باعزته او تلپاتې سوله او د دې لپاره باید ټول اول خدای ج ته تسلیم شو او بیا د ولس غوښتنې، نیت او ارادې ته. نیت شته، اراده شته او یوه واضح نقشه د لارې او تګلارې په اړه نتیجې ته ورسېږو چې د هغې په نتیجه کې انشاالله تعالی د ولس خیر او د خدای تعالی رضا وي.

بازهم در آخر به روان پاک شهدای افغانستان درود می‌فرستم، بهترین کاری را که ما برای این‌ها انجام داده می‌توانیم، این‌است که از یک‌طرف از خونریزی جلوگیری کنیم و از طرف دیگر تمام نیروها، امکانات و سرمایه‌های پنهان افغانستان را به حرکت بیاوریم تا یک افغانستان که متکی به‌خود است، درحال همکاری با جامعه‌ی بین‌المللی و منطقه است، اما وابسته نیست، یک سنگ در گردن جامعه بین‌المللی نیست، یک جبر نیست، بلکه یک شریک واقعی باز مثلی که در گذشته مرکز قلب آسیا بودیم، مرکز تمدن‌ها بودیم و مخصوصاً به تمدن درخشان اسلامی ما اینقدر نقشه‌ی عظیم داشتیم که کم کشورها داشتند، به امید آن روز.

تل دی وی افغانستان

یشه‌سن افغانستان

زنده باد افغانستان

پاینده باد خاطره‌ی پر افتخار جهاد افغانستان.