د افغانستان دجهاد د بریالیتوب د شپږویشتمې کلیزې د نمانځنې مراسمو کې د افغانستان د اسلامي جمهوریت د جمهور رئیس د وینا متن

د افغانستان دجهاد د بریالیتوب د شپږویشتمې کلیزې د نمانځنې مراسمو کې د افغانستان د اسلامي جمهوریت د جمهور رئیس د وینا متن

۱۳۹۷ د غویي ۸

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

جلالتمآب جناب حضرت صاحب اولین رئیس جمهور افغانستان، جناب استاد دانش، جناب ابراهیمی صاحب، جناب مسلمیار صاحب، فضیلتمآب جناب قاضی القضات صاحب و اعضای محترم شورای عالی ستره محکمه، جناب لوی څارنوال صاحب، اعضای محترم کابینه، جنرالان محترم، شخصیت های محترم جهادی همه تشریف دارید، سفرای محترم، جناب یاماماتو، قومندانان جهادی، برادران و خواهران محترم، تر هر څه اول د افغانستان د جهاد د کامیابۍ شپږویشتمې کلیزې په مناسبت ټولو ته مبارکي وایم. دا یوه مبارکه ورځ وه او ضرور ده چې موږ یې قدر وکړو او ویې لمانځو. د امنیتي او دفاعي ځواکونو او د وروستي ترورستي پېښو شهیدانو ارواو ته دعا کوم مخصوصاْ هغه شهیدانو ته چې غوښتل یې اساسي حقوق چې اساسي قانون کې ځای شوي دي د هغه په اتکا ثبت نام وکړي. دا مه هېروئ داعش او نور ترورستان د ولسواکۍ دښمنان دي، له ولس نه ډارېږي. که دوی په ولس کې ریښه درلودی، دوی به ولس باندې حملې نه کولې.

امروز سخنان من به هفت بخش متمرکز است:

نخست: به دوام صحبت های ابراهیمی صاحب و مسلمیار صاحب، حماسه جهاد حق مردم ما است. بین هفت ثور ۱۳۵۷ و هشتم ثور ۱۳۷۱ ملت قهرمان افغانستان حماسه آفرید. هیچ شخص بی طرف، هیچ تحلیلگر عدالت گرا از این حماسه انکار کرده نمی تواند. اول ببینید آیا کسی بر اساس منطق کتابی حساب میکرد به افغانها مشوره میداد که بیرق جهاد را به اهتزاز در بیاورند؟ آیا محاسبه توازن قوا آیا محاسبه گذشته­ی اتحادیه شوروی یک نفر را به این جهت می برد که ۸ ثور ممکن خواهد بود؟ چرا به موفقیت رسیدیم؟ این حماسه چرا رخ داد؟

دلیل اول عقیده محکم و راسخ اسلامی ملت ما بود. ملتی که به اراده خداوند (ج)، احکام دین مبین اسلام، سیرت پیامبر (ص) و تاریخ گذشتگان خود باورمند بود. نو ځکه هیڅوک دې دا دوم فکر ونکړې چې خارج د اسلام د مبین دین نه په دې وطن که کومه سیاسي فلسفه راتلای شي یا کوم نظام جوړېدای شي.

ما ضرورت به وارد کردن فکرها نداشتیم در بحث تمدن ها به سر چشم. اما ضرورت نیست که عقده­ی فکری داشته باشیم. یک مملکتی که تاریخ ۵ هزار ساله دارد و انشالله تعالی چند سال بعد به تاریخ ۱۵۰۰ سال سالگرهء دین مبین اسلام می رسیم، ضرورت به عقده ندارد. ملت ما عقده نداشت از این جهت پیروز شد.

دوم وحدت ملی ما بود. آیا کدام نقطه و کدام گوشه­ی افغانستان بود که در جهاد سهیم نبوده باشد؟ آیا کدام فرقه و کدام قشر و قومی از افغانستان بود که در این جهاد مقدس سهیم نبوده باشد؟

آیا کسی برای شان امر کرده بود آیا کدام فرمانی صادر شده بود یا یک حرکت خود جوش ملی بود؟

جهاد در افغانستان ریشه­های عمیق در وحدت ملی افغانستان داشت.  و وحدت ملی افغانستان را محکم کرد و تحکیم بخشید. اگر تمام شبکه­های بین الافغانی وجود نمی داشت چطور جهاد در شمال افغانستان میرسید و یا در غرب افغانستان یا به مرکز افغانستان؟ نو دلته زموږ ملي وحدت یو اساس و او دا اساس په پیړیو کېښودل شوی. 

مردمی که آرامی مردم را ده سال پیش از هفت ثور می دانستند فکر میکردند که مردم ما تنبل شده اند؛ فکر میکردند که مردم ما به مسائل دنیایی علاقه گرفته اند اما آنها تاریخ پنج هزار ساله­ی ما را درک نمی کنند. از اسکندر پرسان کنید تا اتحاد شوروی، جواب ملت افغانستان همیشه محکم بوده است. از این جهت لازم است اعم از اینکه چه واقع شد و بعد از آن این تاریخ حماسی ما برای نسل­های بعد ما زنده نگهداشته شد. چون هنوز هم بدبختانه امروز هم ما نیاز به حماسه داریم، فردا و پس فردا نیز ضرورت به حماسه خواهیم داشت. و اگر گذشته­ی خود را درک نکنیم باز شاید قابلیت این را از دست خواهیم داد. نو دا ضروره ده چې موږ خپل تاریخ باندې پوه شو او انشاالله تعالی پوه یوو.

نتایج حماسه ما چه بود؟! جهان را متحول ساخت. وقتی که تاریخ سه دهه اخیر قرن بیست نوشته شود جهاد افغانستان یکی از نکات مهم تحول دنیایی در قرن بیست خواهد بود؛ یک نظام دو قطبی را از بین برد، آیا پولند صاحب یک نظام مردم سالار میشد اگر جهاد افغانستان نمی بود؟ آیا دیوار برلین هنوز پابرجا نمی بود؟ آیا اتحاد شوری برجا نمی بود؟ این سوالهایی است که مردم دنیا باید به صورت اساسی انجام دهد و مردم ما نیز از خود بپرسند. نو دې جهت نه واضح ده ځکه چې دنیا مو بدله کړله دلته حق د ټولو مجاهدینو، مشرانو، د ټول ولس ده او مخصوصاْ د هغو چې د یو نیم میلیون شهیدانو کورنۍ دي او لا یې دردونه ژوندي دي.

کدام خانواده افغانستان هست که بین ۷ ثور و ۸ ثور بی درد مانده باشد؟ من به دقت روزهایی را به یاد دارم که پدرم و اعضای خانواده­ام ده کوته قفلی بود و بین یک هفته و هفته­ی دیگر هیچ نوع اعتباری نبود که خبر مرگ شان را میشنویم یا خبر زندگی شان را.

داغ ها دوامدار بودند و ضرورت این است که مرهم گذاشته شود.

اما دوم، پس د اتم د ثور نه متاسفانه یو فاجعې سره مصادف شو، از یک طرف فاجعه دشمنان افغانستان بود از طرف دیگر فضای نفاق و تضاد آمد. و ضرورت واضح این است که چون اکثریت دنیا بی اعتماد بود سر پیروزی جهاد افغانستان، ترتیبات لازمه­ی جهانی برای موفقیت مجاهدین بعد از سقوط رژیم گرفته نشد. حکومتدارۍ ته سم شرایط برابر نه شو. ډېر ژر د نفاق فضا حاکمه شوه. اصلي خبره دا وه چې قواعد او اصول د دولت جوړولو باندې موافقه و نه شوله.

و نقطه­ی دیگر این است که بدبختانه نقطه­ی اتکا و توسل به زور بسیار زود جای تدبیر، جای مفاهمه و جای مباحثه را گرفت. او دا میراث د اووم د ثور ده. که داوود خان مو ولمانځه د دې لپاره و چې شهادت له هماغه ورځ نه شروع شو. ارګ د ریاست جمهور چا بمبارد کړ؟ هغه پیلوټان چې د داوود خان په لاس کې روزل شوي و او د ده له خوا مقرر شوې و. نو ضرور ده چې دې باندې فکر وشې چې هر شی په زور نه حل کېږي.  

اتکا و توسل به زور بدون اینکه اول به نظام سازی بشریعت غرای محمدی مراجعه کنیم، مشکل بار می آورد. و مسایل درس از این است که ما از راه جنگ ثبات افغانستان را تأمین کرده نمیتوانیم، او نتیجه یې بله څه وه؟ دوه عمده نتیجې راغلې یو په نړۍ کې، دنیا مدیون ما بود ما به افتخار به دنیا میگفتیم که شما مدیون ما استید و هنوز هم وقتیکه قضاوت عادلانه شود دنیا مدیون جهاد افغانستان خواهد بود اما نقطه این شد که ما را ملامت کردند که افغانها توان حکومتداری ندارند به انزوا گذاشتند و این انزوا هم بر دنیا قیمت تمام شد اما کلانترین قیمت آن را مردم ما داد، ما بودیم که بیجا شدیم، ما بودیم که خاک ما به خاک یکسان شده، ما بودیم که دو نسل ما بی تعلیم ماند، ما بودیم که سرمایه بشری ما ضایع شد، ما بودیم که قوای هوایی ما پارچه پارچه شد، ما بودیم که نظام ما به خاک شانده شد. نتیجه چی بود؟ تشتت. د دې په ځای چې نظام جوړ شي تشتت خوا ته لاړو او د تشتت قیمت چا ورکړ؟ مجاهدینو. د مجاهد کلمه انحصار نه ده، د مجاهد کلمه د هر افغان چې اووم د ثور او اتم د ثور منځ کې ودرېده، ملا یې وتړله. دا د ټول ولس کلمه ده، که څوک مجاهدینو ته توهین کوي، خپل مور او پلار ته توهین کوي، خپل ورور ته توهین کوي، خود را چرا دَو میزنی؟ آیا به خود فحش دادن جز فرهنگ عظیم ماست؟ کی در چتر بزرگ دامن جهاد شامل نبود، نو مسلمیار صاحب دا واضح ده که کوم اقلیت هغه برخه نیسي. اما نوي نسل د افغانستان نه زما غوښتنه دا ده، لکه چې پرون مې داوود خان برخه کې مې غوښتنه وکړله، چې تله دې عادلانه ونیسي، شرایط دې بحث لاندې ونیسي. ځکه موږ باید درسونه واخلو او د درسونو په اساس باندي موږ باید مخکې لاړ شو.

موضوع سوم؛ قانون اساسی مظهر اجماع ملی ماست. در لویه جرگی قانون اساسی نظر عاجزانۀ من این است که ملت افغانستان بهترین آمال جهادی، هویت اسلامی و ملی ما را در یک اجماع ملی تحت نظر جناب حضرت صاحب که ریاست لویه جرگه را به دست داشتند تمثیل کردند، چی به دست آوردیم در قانون اساسی که ۲۵۰ سال به دست نیاوده بودیم؟ اصول و قواعد بازی. بعد از درگذشت احمد شاه کبیر تفرقه راجع به جانشینی در این مملکت تا همان روز دوام داشت قانون اساسی بصورت بنیادی مسئله اقتدار را به رأی آزاد و مستقیم مردم افغانستان وابسته کرد. زه که دلته یم د څو ورځو لپاره یم او یو وخت چې دغه ومنئ له حاکم نه په خادم بدلیږئ، جناب قاضي صاحب! ماته مو دا اول لقب راکړ خدای مو ساته، مننه! ځکه دا یو ولسواک نظام اثر ده.

دوم؛ از استاد دانش و علمای دیگر پرسان کنید از جناب قاضی القضات، از قانون اساسی ما کرده اسلامی تر قانون اساسی در این تمام منطقه یا جهان اسلام وجود دارد؟ من پسان میایم سر جنگ، ارزشهای ما بصورت واضح انعکاس داده شد، تضاد قرن بیست ما که بین مکتب و مسجد فاصله ایجاد شده بود در قانون اساسی ما حل شده. ارګ او جومات منځ کې فاصله نشته، لوی ترین افتخار د ما دا ده چې د حضرت نبي اکرم میلاد مې بار بار په دې ارګ کې لمانځلی او بار بار به یې لمانځو. جناب متولي صاحب، ټول نورو ته، علمای کرام، عرفاني شخصیتونه، طرقو ته دا ټولو ته واضح ده چې موږ اسلامي دولت یو. موږ کوم بل رقم دولت نه یو. ځکه چې د اساسي قانون فرمایش ده.

و نقطۀ سوم این است که تعادل سه قوا شرط اصلی ثبات نظام است. قشر سیاسی افغانستان از دوره تیمورشاه درانی تا ختم داوود خان اصول و قواعد بازی واضح برایش تردید نداشت. امروز پارلمان افغانستان مخصوصاً شورای ملی افغانستان، مشرانو جرگه افغانستان مظهر اراده ملت است. جناب ابراهیمی صاحب، جناب حاجی صاحب شما به اساس آرای مردم آمدید و نمایندگی از مردم میکنید و هر بار مثل ریاست جمهوری، ارادۀ تان را از اراده مردم میگیرید، دستورالعمل تان را از رای مردم میگیرید و این تعادل نهایت اساسی است و مخصوصاً بخش سوم سه قوه، قوۀ قضایه ما که از جناب قاضی القضات صاحب و همکاران شان، از جناب لوی څارنوال صاحب و همکاران شان تشکر میکنیم. استقلال قوه عدلی و قضایی ما شرط ثبات و شرط حاکمیت قانون است بدون یک قوه قضایۀ مستقل و متعهد یک نظام سیاسی به پا ایستاد شده نمی تواند. و در قانون اساسی ما بحث را ساعت ها دوام داده میتوانیم مگر بصورت خلص عرض من این است که در قانون اساسی ما تمام ارزشهای اسلامی، تاریخی و ملی ما با شرایط قرن ۲۱ به بهترین وجه منطبق شده، او دا ځکه دې ته زموږ ملي وثیقه وایم چې له دې نه بغیر موږ اصول نه لرو چې ټول شو او د دې اصولو په ټولیدلو باندې د ټول افغانستان هغه مشکلات، هغه بحرانونه چې موږ ته پاتې دي، څلویښت کالو نه یا سل کالو نه هر رقم چې وایي یا ۲۵۰ کاله انشاألله تعالی هلته به رسېږي. جناب پیر صاحب دې خدای وبخښي، ځوان پیر صاحب تشریف لري له ټولو نه بیا مننه کوو چې دې قانون کې یې زښتې ډېرې هلې ځلې وکړې.

اما زما لوی ترین ویاړ دا ده چې نن د افغانستان ولس ډېر پراخ سیاسی شعور لري. د افغانستان ولس په سیاست کې دوکتورا لري. زه هر بار چې ولس سره غږیږم واقعاْ خپل حدود دې پوهې باندې پوهېږم. هغه شیان چې  ما په کتابونو کې زده کړي او تاسو ته معلومه ده ډېر کتابونه ما لوستي دي، اما د ولس عقل او جمعي عقل یو ډېره ستره سرمایه ده او زه ویاړ کوم چې افغان یم او مسلمان یم. د نظام شکل ترتیب شوی اوس خبره دا ده چې څنګه نظام د اساسي قانون په فرمایشاتو باندې جوړوو، استواروو یې، قوت ورکوو. آیا ټول تاسې محترم حضار چې د قانون اساسي په لویه جرګه کې وی او یا نن تشریف لری پرته له دې کومه بله لاره ګورئ چې د افغانستان ستر ولس یو قوي ولسواک دولت غواړي؟ آیا زموږ بحرانونه بې له قوي حکومتدارۍ نه چې په تعادل د قوا او وسیع مشارکت باندې بنیاد وي بل لار لرو؟ که بله لار نه لرو نو باید سیاسي اجماع په واضح توګه د دې لپاره وي چې راشئ چې لاس د وحدت ورکړو چې د ولس آرزوګانې ترسره کړو او انشاالله تعالی دا کېږي.

موضوع چهارم انتخابات است: انتخابات پارلمانی مثلیکه جناب ابراهیمی صاحب و جناب مسلمیار صاحب گفتند، حتمی است. انتخابات باید شفاف و عادلانه باشد. جناب ابراهیمی صاحب من به شما تعهد میکنم که دولت مداخله نمی کند. اما خواهش من این است که پارلمان هم دخالت نکند. میدان رقابت باید مسطح باشد  برادران و خواهران محترم. بیایید که اراده­ی ملت را ببینیم که به کی رای می دهد. من نه حزب ساخته ام و نه حزب می سازم. حزب از بالا ساختن نتیجه ندارد. احزاب محترم سیاسی هستند که جهت را تعیین می کند. اما مداخله در تعیین قوماندان امنیه ولسوالی یا ولایت یا والی یا … غیر قابل قبول است… غیر قابل قبول است.

خواهران و برادران محترم! انتخابات روز حساب است. مثل که ( توجیه غلط نشود) وقتی آدم می میرد تنها اعمال خود را می برد، نه مال را می برد نه اولاد و نه چیز دیگر را. روز انتخابات روز حساب دهی است و در آن روز حسابدهی باید ملت قضاوت کند، و ملت باید آزادانه قضاوت کند، بدون مداخله قضاوت کند. خواهش من از احزاب محترم سیاسی، از جامعه مدنی از تمام سازمانها، جوانان و خواهران این است که شرایط مداخله را تشخیص کنند و گزارش کنند و ما و شما همه به اجماع برسیم که هم کمیسیون مستقل انتخابات و شکایات و هم دستگاههای عدلی و قضایی ما طبق قانون انتخابات عمل کنند.

نکته دوم این است: که انتخابات ریاست جمهوری طبق فرمایش قانون اساسی می شود. جناب صیاد صاحب و همکارانشان تاریخ را اعلام میکنند و این تاریخ پیش از جوزای ۱۳۹۸است. من یک روز خواهش این را ندارم که در این مقام مسئولیت باشم بدون اراده­ی ملت. ۵ سال به این قسم حساب نمی شود که کدام روز من حلف گرفتم. تاریخ انتخابات به این قسم تعیین میشود که در قانون اساسی افغانستان ذکر شده است. چون وقت این است که کل ما حساب بدهیم. و حکومت وحدت ملی حساب خود را می دهد. قاضی ملت افغانستان است و رای به دست ملت افغانستان است و از این جهت نکاتی را که جناب ابراهیمی صاحب گفتند و مسلمیار صاحب گفتند من بازهم تاکید میکنم. ثبت رای و رای دادن یک وجیبه­ی ملی و یک وظیفه­ی اسلامی است چون راه رسیدن و راه دور شدن از بحران در این است. و ضرورت واضح است که ما تمام زمینه را برای سهم وسیع خواهران و برادران محترم فراهم کنیم و در بخش امنیت هدایت واضح ام است با وجود اینکه زیر حمله شدید هستیم، امنیت مراکز انتخاباتی و پروسه انتخاباتی (جناب ابراهیمی صاحب و جناب مسلمیار صاحب، تمام وکلای ملت تمام ملت و خواهران و برادران) از وظایف درجه اول ماست و از هیچ کوشش دریغ نخواهد کردیم اما در عین حال از تمام شخصیت های جهادی و قوماندانهای جهادی و از تمام قشر وسیع که در جهاد سهم گرفتند خواهش من این است که در این جهاد اکبر هم سهم بگیرند و شرایط را مساعد بسازند.

پنځمه موضوع مې جګړه ده. طالبانو د غزوې خندق په نوم د جګړې اعلان کړی. عجبه ده، آیا  د خندق د جګړې په مفهوم باندې دوی پوه دي؟ چې دا عظیمه جګړه د پیغمبر (ص) له خوا د چا په مقابل کې وه، آیا جناب حضرت صاحب باندې دوی اعلان د جنګ کوي؟ زموږ جهادي مشرانو باندې، زموږ علمای کرامو باندې، زموږ مسلمان ملت باندې. دا جګړه د یو مسلمان او خپلواک افغانستان په ضد جګړه ده. د انتقال په پروسې کې مخکې دوی ویلې کله چې جناب کرزی صاحب ولسمشر وو چې بهرني ځواکونه به له افغانستان نه په سل کالو کې ونه وځي. ما دولتی کار نه درلود، معاش مې وانه خیست. مګر د انتقال پروسه ما په لاس واخیسته. یو سلو شل زره بهرني ځواکونه موږ له دې ځای نه په عزت او احترام وویستل او کنه. (جناب بلوچ صاحب، جناب اکرم صاحب) کوم شک په نیت کې پاتې وو؟ که بین المللي ځواکونه دي دوه دلیله دي، یو د دوی د جګړې اعلان د افغانستان د اسلامي دولت لپاره، بل د دوی مناسبات ترورستانو سره. موږ د خپلې بقا لپاره جنګ کوو. موږ د څه لپاره جنګ کوو، دوی د څه لپاره جنګ کوي؟ اما له هغه نه مخته زموږ جنګ دفاعي جنګ ده. موږ، اول زه غواړم چې په خپلو امنیتي او دفاعي قواوو باندې، ملي اردو، ملي امنیت، ملي پولیس باندې ویاړ وکړم، درباندې نازېږم!   

خواهران و برادران محترم و هموطنان گرامی: آیا یک نفر در قوای امنیتی و دفاعی افغانستان هست که رضا کار نباشد؟ آیا بچه کسی را به زور آوردیم که از این خاک دفاع کند؟ آیا در نیمه شب گرفتیم که بیا از خاک دفاع کن، آیا از سر سرک گرفتیم که بیا از خاک دفاع کن؟ یا این رادمردان به عزت و احترام و با تعهد به این خاک رضا کار آمدند؟

و در این وقت من میخواهم که یک نقطه را خدمت تان بگویم، قوای امنیتی و دفاعی افغانستان میراث جهاد افغانستان را با شهامت تمام روزانه انجام میدهند. چهار سال و یا سه و نیم سال پیش زیاده از نود درصد مبصرین که خود را متخصصین می گفتند؛ نمی گفتند که این اردو خدای ناکرده در دو روز از هم پاشیده میشود؟

ګورئ پاشېدل یا ګورئ جوړول. دا اردو په جوړیدو کې ده انشاالله تعالی په درې نورو کالو کې به یې نتایج وګورئ. ورځ په ورځ فضل د خدای قوت ته ځو. اما څه لپاره او ولې قوت ته ځو؟ د دې لپاره چې داعیه مو برحق ده.

قوای امنیتی و دفاعی افغانستان از خاطر کلمه الله و از خاطر قانون اساسی افغانستان می جنگند. کدام قول اردوی افغانستان، لوای افغانستان یا کندک قوای امنیتی و دفاعی افغانستان است که بدون مسجد است؛ بدون قوای عقیدتی است و پنج وقت نماز در آن اجرا نمی شود؟

امسال ۴۵ مسجد نو را من امر اعمارش را دادم. و افتخار دارم، دومره جوماتونه چې انشاالله تعالی موږ جوړ کړي، نورو به نه یي جوړ کړي او دا د خدای (ج) حکم دی. دویم؛ موږ د راتلونکي نسلو لپاره جنګ کوو، آرامي لپاره، رفاه لپاره، یووالي لپاره. 

امروز قیمت جنگ را کی می پردازد؟! فقرای افغانستان، زن افغانستان، جوان افغانستان، پیرمرد افغانستان؛ کدام قشر افغانستان است که صدمه نمی بیند؟!

در هر نقطه­ای که جنگ حاکم بوده اولادهای خود را از مکتب محروم کردید یا نه؟ از کلینیک محروم شده یا نه؟ از نقاط حیاتی محروم شده اند یا نه؟ از خاطر چه؟ خو که سیاسي مذاکرات غواړئ له هغه وړاندیز نه چې ما وکړ، په تاریخ د جنګ کې راوښیئ، په شلمه پیړۍ کې یا  په یویشتمه پیړۍ که چې له دې نه، ټوله بین المللي ټولنه وایي چې دا سخاوتمند وړاندیز و، نو دلته یو شي باندې باید تفکیک وکړو، و آن این است که هر طالب جنگ نمی خواهد. جنگ از طرف یک عده ی محدود سر اکثریت اینها تحمیل شده است.

موږ پوهېږو، له منځ نه مو خبر یو. پوهېږو، ځکه تر میاشتو مو پر دې فکر وکړ او د دې جرات مو نه درلوده چې سولې ته راشئ یا ووایې چې سوله ولې نه منئ؟ که جنګ کوئ نورو درباندې جنګ منلی. نو اوس یو واضح حق د انتخاب دی. که افغان او مسلمان یاست ،سوله ومنئ، د ولس غېږه ومنئ، پراخه غېږه د دې ولس ده. طریقه زموږ د مشرانو ومنئ. اما که جنګ غواړی نو پوه شئ چې دا ولس دې په مقابل کې درېږي. دا ولس دې څوک کم نه نیسي. زموږ ملي اراده ټینګه ده، واضح ځکه موږ یوازې د پنځو کالو لپاره نه جنګېږو، موږ غواړو چې د پنځه سوه کالو لپاره تهداب کېږدو. زموږ ګاونډی ملک په ۲۰۴۷ کې سل کلن کېږي، موږ به د احمد شاه بابا د درې سوه کلنیزې کلیزې جشن به ونیسو. موږ د خپلو راکټونو نومونه غوري او غزنوي نه دي ایښي، ځکه غوري او غزنوي خو زموږ دي. اما زموږ سرتېري هم یو خواهش لري. خواهش یې په دوو برخو کې دی. تاسو پوهېږئ زه همېشه قول اردوګانو ته ځم او زما طریقه دا ده چې له سرتېرو سره ګورم، بیا له بریدملانو سره، بیا ځوانو افسرانو سره ، بیا لوړپوړو چارواکو او قول اردوګانو او له دوی سره ګورم . له ټولو سره مجلس کوم. دوه غوښتنې د دوی غواړم چې زه د افغانستان ولس ته او تاسې خدمت یې ورسوم. یو یې دا ده چې دا رسنۍ د افغانستان ولې زموږ شهیدانو ته شهید نه وایي. شما کل تان همین جا یک پیام بدهید. امنیت کل قشر سیاسی و قشر فرهنگی افغانستان را کی میگیرد؟ کی قربانی میدهد؟ کی در صف اول قرار دارد؟ کی از سنگر دفاع میکند؟! اما دوم یک خواهش از پارلمان محترم افغانستان دارم، هم از مداخله و هم از عدم پشتیبانی. یک خواهش متواضعانه است که قشر سیاسی افغانستان سر قوه امنیتی و دفاعی افغانستان باورمند باشد، همینطور است جنرال صاحبان محترم!. اعتماد داشته باشید چون قسمیکه جناب ابراهیمی صاحب گفتند، با اعتماد و با اتفاق همه چیز انجام شده متیواند.

من دو روز گذشته به شفاخانۀ ایمرجنسی رفتیم. یک خانم زخمی ماه گل نام داشت. یک هفته پیش همراه دو طفل خود و شوهرش از ایران آمده بودند. باور کرد به قانون اساسی افغانستان که باید برود و ثبت نام کند. دختر پنج ساله اش شهید شد، دختر دیگرش زخمی بود و شوهرش هم زخمی بود. حالا فکر کنید که این جنگ سر کی تحمیل میشود؟ یک خانواده که سال ها درد مهاجرت را کشید و تنها باور به خدا(ج) داشت و برای آینده از این خاک می آید و در مرکز ثبت نام میرود. او به من بار بار میگفت که دختر من را پس بدهید. کدام قلب است که در مقابل این تقاضا آب نشود؟! کدام سنگ است که در مقابل اینطور تقاضا صبور مانده میتواند؟ ما نمی خواهیم روزانه در شفاخانه به دیدن شهدا و خانواده های زخمیان برویم. ما میخواهیم که شفاخانه بسازیم تا امراض دیگر شان علاج شود. این خانم مرض (ھپيتايت بی) داشت و امکانات این را نداشت که علاج شود. معلومدار کمک میشود اما ضرورت واضح است چې د دې قیمت باندې پوه شو. دا جګړه او دا اعلان ولسي بنسټ نه لري او اوس مې غوښتنه له ټول ولس نه او مخصوصآ جهادي محترمو شخصیتونو، علمای کرامو او قومي مشرانو نه دا ده چې واضح تاسو پوهېږئ دا شرعي استناد نه لري. د پاکستان علماوو، دلته مو یو مشر کېناستلی چې مفتي صاحب (تقی) عثمانی سره یې درس لوستی لکه څنګه چې ما ورسره درس ویلې، هغوی د پاکستان اساسي قانون باندې اعلام وکړ چې دا اسلامي ده، نو ځکه جواز نشته. زموږ د اساسي قانون په مقابل کې څنګه جواز د جهاد کېدای شي؟ دا جهاد نه دی. که د مخدره موادو لپاره جنګ کوي هغه بله خبره ده. که د بین المللي تروریستان لپاره جنګ کوي هغه بله خبره ده. اما دلته باید پوه شو چې هیڅ نوع شرعي مشروعیت نشته او تاسو ټولو باندې نعره کوم او فضل دې خدای مکې معظمې نه، مدینې منورې نه، دیوبند نه، ټولو نورو ځایونو نه، فتواګانې راغلي دي، د دې فتواګانو مجموعه به په انډونیزیا کې جوړه شي چې یوه فتوا له الازهر نه، چې دا اصول نه لري او ځکه باید لاړ شو.

راځم سولې ته. راجع به صلح، این ملت عظیم افغانستان اجماع دارد و من از تمام احزاب سیاسی، جامعه مدنی، شخصیت های جهادی از مشوره های بسیار مفید شان ابراز امتنان می کنیم. چون به اساس پشنهادی را که من کردم، پشنهاد شخص خود من نبود. از راه واضح ملت نمایندگی کرد و جناب داکتر صاحب احدی الفاظ خوب گفتند. در موضوعات داخلی سر حکومت انتقادات دارند اما در سیاست خارجی مطلق هماهنگی ملی وجود دارد او زموږ ټول ګاونډیان باید په دې پوه شي چې موږ نشي تقسیمولای او په سولې باندې موږ ملي اجماع لرو. د دغې ملي اجماع په چوکاټ کې د ملي وحدت حکومت، ډاکتر صاحب عبدالله، استاد دانش او ما دا وړاندیز کړی او دا د ټول افغانستان وړاندیز دی. سوال می کنم که آیا حکومت افغانستان اراده و اختیار صلح را دارد؟ تاسې نه یوه پوښتنه کوم، که اراده مو نه درلودله، جناب حکمتیار صاحب به نن کابل کې کېناسته. دا خبرې مې په هغه وخت کې نه کولې. د ټولو په منځ کې د بې باورۍ فضا نه وه (جناب قاضي صاحب). نن حکمتیار صاحب په افغانستان کې دی. له همدې تالاره څو وارې درسره غږېدلی دی. اما هغه کې دا جرات و چې راشي. و مو ویلې چې دنیا مو نه پرېږدي، له ټولې نړۍ نه مو واورېدل د کابل په کنفرانس کې چې زموږ په تګلاره کې دي. ویل مو منطقه مو نه پرېږدي، تاشکند کې مو واورېدل چې ټوله منطقه څه ده. عرض مې په څه کې ده، هم امنیت لرو، هم اراده لرو او هم عزم لرو او هم اختیار لرو. هو د اقتصادي له نظره تړلي یوو، تر اوسه په پښو نه یوو درېدلي. اما د افغان په سیاسي ارادې کې شک مه لرئ. موږ سوله غواړو او اختیار یې لرو او که زما سر په سوله کې لاړ شي، قربان یي!. موږ پوهېږو اما دوهمه خبره دا ده چې د افغانستان ستر ولس مخصوصا په دې درې ورځو کې چې موږ قربانیانې ورکړې. باید خپله د سولې اراده له لاسه ورنکړو. دښمنان د افغانستان دا غواړي او نن یې دا غوښتل چې په دې پرتمینې جلسې کې زه بیا اعلان د جنګ  وکړم  او ووایم چې سوله ختمه ده. سوله هیڅ وخت نه ختمېږي تر څو چې موږ سولې ته ورسېږو. جناب متوالي صاحب سږ کال په کندهار کې یوازې ۱۱۷ نفره ترور شوي او کنه. ولس دا غواړي. کوم وخت کې نجلۍ له کوره وځي، قرآن شریف یې زده کړی، نیم تن یې بېرته ور رسېږي، نیمه بدنه یې په یوه شفاخانه کې او بل یې په بله شفاخانه کې. نو دلته باید واضح پوه شو چې اراده د سولې لرو او سوله به نتېجې ته رسوو. اما د سولې لاره سیخه نه ده نو باید هم بین المللي اجماع وساتو، هم ملي اجماع وساتو او هم منطقوي او ورو په ورو انشا الله هغه چې د جنګ پلوي دي، د سولې خوا ته راواړوو او دلته ضروره ده چې ټول د افغانستان ولس هر یو یې ځان د سولې سفیر وګڼي او په واضح توګه جناب استاد سباوون او نور ټول مشران باید سولې ته ملا وتړو. موږ خو له یو بل سره تړلی ولس یو، نو ضرور دا ده چې سوله یوازې د دولت کار نه دی، د ولس کار دی او دا باید نتیجې ته ورسوو.

اووم او اخري خبره اصلاحات دي. اصلاحات فرمایش قانون اساسی است. کدام قانون اساسی دیگر است که به این صراحت گفته که اصلاح اداره باید صورت بگیرد و بار بار از مقدمه تا آخر تکرار سر محو فساد داشته باشد. نو دا زما شخصي سلیقه نه ده ځکه تر څو چې موږ اصلاحات را نه ولو، په پښو نه درېږو. یوه بیلګه یې درته ووایم. زموږ طبیعي پانګه سلهاوو ډالرو باندې ارزي او موږ وږې او تږې کیناستلي یوو. ولې؟ ځکه لا اساس د دې نه و او ځینو خلکو غوښتل چې زموږ طبیعي پانګه چور کړي او په خپل منځ کې یې ووېشي. زه نه چور ته راغلې یم او نه چور ته اجازه ورکوم.

نقطه اساسی بسیار ساده است. در قسمت اصلاحات الفاظ مردم را تکرار می کنم. ضوابط باید سر روابط حاکم شود، کار به اهل کار سپرده شود. کل فلسفه ی وجودی اصلاحات ما همین دو جمله است. وقتیکه ضوابط بر روابط حاکم شود مساوات هر افغان به افغان دیگر تامین میشود. غیر از آن دو نرخ می آوریم، یک بام و دو هوا؛ که کسیکه روابط دارد، دروازه های این حکومت و سکتور خصوصی برایش باز میشود. اما کسیکه مفکوره دارد پسمان میماند. برای من نشان بدهید که در کجا این ملت عظیم افغانستان مانع اصلاحات بود. عرض مې څه ده راشئ یو شپږ یا لس کاله روژه ونیسو، پخوا یې څلوښتې نیوله د څلوښت کالو به یې نیوله، خو زه د څلوښتو کالو غوښتنه نه کوم ډېر عاجزانه شپږ نه تر لسو کالو غوښتنه کوم. نتیجه به یې د څو سوه کالو روښنایي وي.

رفاه افغانستان برای ما حتمی است و ضرورت این است که چند هدف ساده اما واضح را به حیث اهداف ملی تعیین کنیم. رشد اقتصادی افغانستان باید به ۹ فیصد برسد. در غیر آن رشد نفوس هر پیشرفت اقتصادی را که تجربه کند،  فقر زیادتر میشود. دوم؛ عواید ملی افغانستان را باید به ۸ میلیارد برسانیم  حد اکثر پنج سال. سه بیلانس تجارت افغانستان را باید بصورت اساسی از منفی، حالا هفت چند واردات داریم در مقابل صادرات خود، در حقیقت جیب های خود را خالی می کنیم و فاجعه اش در این است که ۸۰ فیصد این چیز های است که در افغانستان تولید شده میتواند.

این روز معظم را باز هم به جناب حضرت صاحب، تمام مجاهدین کرام که تشریف دارند، تبریکی میدهم و از پیش شان تشکر می کنم. جناب حضرت صاحب! هغه وخت کې چې تاسو فیصله وکړه چې بیرق او علم شریف جګ کړئ او اعلان وکړئ خلکو فکر کاوه چې دا خدای ناکرده د عقل او تدبیر لاره نه ده. اما تاسو دوام ورکړ. تاسې او نورو محترمو جهادي  مشرانو چې دلته حضور لري او خدای دې هغه مشران وبخښي چې زموږ په منځ کې نشته، دا فیصله وکړله چې تاسې د ولس په نبض باندې پوهېدئ. د ولس نبض مو دقیق ونیوه نیتجه یې یوه لویه حماسه وه، یوه لویه لاسته راوړنه وه. اوس ضرور ده کله چې دغه مبارکه ورځ لمانځو، دا اراده په ټینګه توګه ولس سره شریکه کړو چې موږ د جوړولو، د بحران د ختمولو، او د افغانستان د ابادولو نیت لرو.

یشه سن افغانستان، زنده باد افغانستان، تل دې وي افغانستان، ژوندی دې وي د افغانستان د جهاد خاطرات.#

شریک کولShare on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0